جمع وترتيب قرآن

جمع وترتيب قرآن بطور كلى غيراز قرائت ها ميباشد،  جمع  قرآن  بمعناي حفظ ويا كتابت آن ميباشد، وجُمّاع-جمع كننده هاى- قرآن بمعناى حفٌاظ –حفظ كننده ه- آن ميباشد، واين معنى است كه در سخن خداوند خطاب به پيامبرش آمده است، (هركسى كه اندك اطلاعى- بدوراز پيشداورى هاى سابق- از تاريخ قرآن داشته باشد، ميداند كه اين سخنان، سخنان محمد-ص- نيست)، وقتى كه قرآن برپيامبر نازل ميشد ،قبل از اينكه جبرئيل از خواندن وحى فارغ شود، او زبان و لبهايش را تكان ميداد،وبخاطر حرص برقرآن آنرا ميخواند، ليكن قرآن نازل شد كه"(لا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ-ـ-إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ -ـ- فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ -ـ- ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ -ـ- القيامة16-19

 زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن ( قرآن) حركت مده، (16)چرا كه جمع‏كردن و خواندن آن بر عهده ماست! (17)پس هر گاه آن را خوانديم، از خواندن آن پيروى كن

ودرتمام اين موارد احاديث صحيحى وارد شده است ومنابع اين علوم اصلا وابدا كتب تاريخ نيست ونقل آن از كتب تاريخ در نزد اهل فن نقص بزرگى شمرده شده واصلا قابل قبول نيست، چون هر فنى را بايد از منابع خودش نقل نمود، در اينمورد بخصوص، هم بايد همانطور كه مورد اتفاق همهء فرق اسلامى است، از روايت هاى صحيح واز كتب علوم قرآن كه مقصود از علوم در اينجا علوم تجربى نيست، بلكه علوم ودانشى كه مربوط به كيفيت وجمع آورى قرآن ومعناى وحى وسور مكى ومدنى واسباب نزول و ترتيب آيات وسور قرآن، وقرائت هاى متعدد، ووانواع قرائت ها، و تجويد وآداب تلاوت، وناسخ ومنسوخ و .....الخ ميباشد

ادامه نوشته

قرائت هاي قرآن

قرائت ها: يعنى روش اداء لفظ  ونوع خواندن قرآن چون قرآن يعنى خواندنى،

 اما دراصطلاح علمى عبارتست از مذهبى از مذاهب نطق قرآن برحسب روشى كه يكى از ائمه قرائت برآن رفته است،

اين قرائت ها با اسانيد ثابت وصحيح از زمان رسول خدا-ص ثابت ميباشد، كه هفت نفراز ياران رسول خدا-ص- در اينمورد ازبقيه مشهورتر بودند،  وبسيارى از صحابه وتابعين در شهرهاى متعدد نوع تلاوت وقرائت خود را كه در اصل شفهى است نه نوشتنى از اين افراد مذكور آموختند،

وهنوز كه هنوز است قرائت ها در دنياى اسلام بطور شفهى از شيخى كه دراينكار ماهر بوده واجازهء شفهى ومدرك داشته ياد ميگيرد، ودر دانشگاههاى معتبر اسلامى مثل الازهر ودانشگاه اسلامى مدينه ودرهمهء دانشكه هاى اسلامى –تقريبا- بعنوان يك تخصص بنام تخصص قرائات در دانشكده هاى علوم قرآن كه يكى از آنها قرائات ميباشد تدريس ميشود

 امام ذهبى دركتابش "طبقات قراء" هفت نفررا كه خواندن وخواناندن قرآن مشهورتر بوده اند ذكر نموده است: 1- عثمان بن عفان  2-على بن ابى طالب، 3-زيدبن ثابت ، 4-عبدالله بن مسعود، 5-ابوموسى اشعرى 6-أبي بن كعب و 7-ابوالدرداء

وگروهى از صحابه از جمله ابوهريره وابن عباس و عبدالله بن سائب در اينمورد پيش "أبى" شاگردى نمودند،وابن عباس از زيد نيز آموخت،

بسيارى ازتابعين درهمهء شهرها ازجمله در مدينه ،مكه ،كوفه ،بصره وشام قرائت وتلاوت راازاين صحابه مذكور آموختند.

تواتر:

معناى تواتراينست كه تعداد فراوانى درزمان ها ومكان هاى مختلف  روايتى را چنان نقل كرده وبرآن متفق باشند كه اتفاق آنها بر دروغ بودن آن  روايت محال باشد،  ومشهورتين قرائت هاى متواتر عبارتند از قرائت هاى ائمه سبعه : ابوعمرو، نافع، عاصم، حمزه، كسائى، ابن عامر، ابن كثير، وقرائت هاى سبعه غير از حروف سبعه ميباشد، چون قرائت ها عبارت است از مذاهب ائمه در كيفيت نطق وبه اجماع تا امروز باقى است ومنشأ اختلاف قرائت ها اختلاف در لهجه هاى عرب وكيفيت نطق وكيفيت ادا كردن آن ميباشد مثل تفخيم وترقيق واماله وادغام واظهار و اشباع  و مد وقصر و تشديد و تخفيف ....الخ وهمهء اينها در يك حرف است كه حرف-لهجه- قريش ميباشد،

اما احرف سبعه برعكس اين قرائت ها ميباشد، اكثر علماء بر اي هستند كه مقصود از احرف سبعه عبارتند از لهجه هاى هفتگانه ازلهجات عرب كه در معنى يكى هستند، ودرتعيين معناى احرف سبعه اختلاف نظر شده است ،  وعبارتست از لهجه هاى : قريش،وهذيل و تميم و ازد، و يمن واقوال ديگرى هم گفته شده است.

نویسنده : دكتر عبدالرحيم ملازاده