قرآن

حضرت رسول خدافرمودند:هنگامی که فتنه هامانندپاره های شب تاريک شمارابه اشتباه انداختندپس رجوع کنيدبه قرآن زيراقرآن شفاعت کننده ايست که شفاعتش پذيرفته شده است وهدايتگری راستين است.هرکسی که قرآن راجلوی خودبگذارد(کنايه ازعمل کردن به قرآن)قرآن اورابه سوی بهشت رهنمون می داردوهرکسی که پشت به قرآن بکند قرآن اورابه سوی آتش سوق ميدهدوقرآن دليل وراهنمايی است که به بهترين راه هدايت ودلالت می کندوقرآن کتابی است که درآن مطالب به صورت مفصل وبه روشنی بيان گرديده وبرای جويندگان آن به دست آمده است.عجايب وشگفتی های قرآن قابل شمارش نيست وهمچنين عجايب وشگفتی های قرآن کهنه نمی شود.

 

حضرت علی (ع):بدانيد بدرستی که قرآن نصيحت کننده ای است که فريب نمی دهد هدايت کننده  ايست که گمراه نمی کند.سخنگويی است که دروغ نمی گويد.بدانيدبرای هيچ کس بعدازعمل به قرِآن فقرنيست وبرای هيچ کس قبل ازعمل به قرآن بی نيازی نيست پس ازقرآن برای دردهای خودطلب شفاء کنيدوهمچنين برای سختی های خودازقرآنکمک بگيريد زيرادرقرآن برای بزرگترين دردها که آن کفرونفاق وتباهی وضلالت است شفاء است.

تعریف قرآن

در فـرهـنـگ اسلام و تشیع قرآن را همواره با صفت کریم به صورت قرآن کریم ( اهل سنت ) با صفت مجید , به صورت قرآن مجید ( اهل تشیع ) مى نامند و این دو صفت منشا قرآنى دارد. از قرآن مجید دوگونه تعریف مى توان به دست داد. نـخـسـت تـعریف ساده و عرفى که قرآن را کتاب مقدس و آسمانى اسلام و وحى الهى بر حضرت محمد (ص ) مى داند. دوم تـعریف علمى که قرآن را وحى نامه اعجازآمیز الهى مى داند که به زبان عربى , به عین الفاظ توسط فرشته امین وحى , جبرئیل , از جانب خداوند و از لوح محفوظ , بر قلب و زبان پیامبر اسلام (ص ) هـم اجمالا یکباره و هم تفصیلا در مدت بیست و سه سال نازل شده و حضرت (ص ) آن را بر گـروهـى از اصـحـاب خـود خوانده و کاتبان وحى ( از میان اصحاب ) آن را با نظارت مستقیم و مـسـتـمر حضرت (ع ) نوشته اند و حافظان بسیار , هم از میان اصحاب , آن را حفظ و به تواتر نقل کـرده انـد و در عـصـر پـیامبر (ص ) هم مکتوب بوده ولى مدون نبوده است , و در عصر عثمان با نظارت او طى چند سال , منتهى به حدود سال 28 هجرى , مدون بین الدفتین ,از سوره فاتحه تا ناس , در 114 سوره , مى گردد. و متن آن مقدس و متواتر و قطعى الصدور است و تلاوت آن مستحب مؤکد است . ایـمـان بـه قـرآن مـجـید به توصیفى که گفته شد و نیز معجزه الهى و سند نبوت دانستن آن و مـحـفوظ بودنش از خطا و هرگونه افزود و کاست ( تحریف ) , از ضروریات اسلام و مذهب تشیع است . قـرآن به زبان عربى بسیار شیوایى که مایه اعجاب فصحاى عرب ( و بعدها اقوام دیگر ) گردیده و در تـاریـخ زبـان عـربى , سابقه و همانندى نداشته , در طى مدت بیست و سه سال , یعنى سراسر زمـانـى کـه حـضـرت رسـول (ص ) به وظیفه رسالت و ابلاغ پیام الهى و دعوت به اسلام اشتغال داشـتـه انـد , بـه صورت بخش بخش ( منجما یا نجوما ) بر حضرت رسول (ص ) وحى شده است و چنانچه اشاره شد حافظان , حفظش کرده و کاتبان با نوشت افزارهاى بسیار ابتدایى , با خطى که هـنـوز نـقـطـه و نـشان و علائم اعراب نداشته است , و کوفى نام داشته است , در چندین نسخه بازنویس شده است